Tussen twee werelden geboren
Ik ben geboren in een gezin waarin twee culturen samenkwamen: een Marokkaanse vader en een Nederlandse moeder. Mijn vader kwam op zijn zeventiende naar Nederland, met de gewoontes en waarden van zijn geboorteland in zijn hart. Hij werkte hard, maar worstelde met het gevoel dat hij hier niet helemaal zichzelf kon zijn. Toch gaf hij ons drie kinderen normen en waarden mee en bleef jarenlang in een huwelijk dat hem niet gelukkig maakte, puur uit liefde voor ons.
Mijn moeder droeg haar eigen littekens. Door haar narcistische moeder werd ze op veertienjarige leeftijd van school gehaald om het huishouden te doen. Liefde had ze nooit gekend. Ze was een lieve vrouw, maar geen consequente moeder. Voor haar was het huishouden haar taak. Opvoeden deed mijn vader. Hij ging mee naar zwemles, schoolreisjes en tandartsafspraken. Hij was onze gids in de buitenwereld.
De ketting van generatiepijn
Ons gezin was niet zoals anderen. We communiceerden weinig, werden niet gemotiveerd voor school en hulp bij huiswerk of creatieve projecten zoals surprises was er niet. Ik voelde me vaak een vreemde eend in de bijt. Mijn broer en zus waren temperamentvol. Ik was te lief, te naïef. Mijn hobby’s sloten niet aan en ik liet me slaan zonder ooit terug te slaan.
Die stilte, die eenzaamheid, die onzichtbaarheid. Dat was mijn ketting. Een ketting van generatiepijn, van onuitgesproken verdriet, van patronen die zich blijven herhalen.
De keuze om te breken
Nu ik zelf moeder ben van een dochter in de puberteit, voel ik hoe belangrijk het is om die ketting te verbreken. Mijn dochter heeft zich nu op haar vader gefocust en dat vind ik prachtig. Ik heb haar altijd gezegd dat ze zich rond deze leeftijd aan hem mag spiegelen. Hij is de man die ze nu kan vertrouwen, die haar kan leren hoe mannen denken en doen.
Maar ik ben er voor haar in alles wat met vrouw zijn te maken heeft. Ze mag mij alles vragen, alles vertellen. Dat gesprek heb ik zelf nooit gehad met mijn moeder.
Ik heb mijn dochter nog nooit met één vinger aangeraakt. Het idee alleen al doet pijn. Soms hoor ik mezelf praten zoals mijn ouders vroeger deden. Dan neem ik afstand, herpak ik mezelf en vraag ik: wat had ik zelf gewild?
Een nieuwe schakel
Het verbreken van de ketting betekent niet dat ik mijn ouders afwijs. Het betekent dat ik hun verhalen erken, hun pijn begrijp en bewust kies voor een andere weg. Een weg van liefde, communicatie, respect en veiligheid.
“Mijn dochter verdient een nieuwe schakel. Eentje die niet hetzelfde is als hoe ik het zelf heb moeten doorstaan.”
Share:
Schrijf je in voor de nieuwsbrief!
Kom in contact
Handige links
