Ruim twee jaar geleden mocht ik een bijzondere en kwetsbare podcast opnemen met Maria.*
Op het moment van de opname leefde haar moeder nog en bevond Maria zich midden in een intens proces rondom haar moeders dementie. Inmiddels heeft deze podcast een nieuwe en diepere betekenis gekregen. Op 31 december 2024 is haar moeder overleden.
In deze aflevering neemt Maria ons heel open mee in een periode waarin haar wereld in korte tijd voortdurend veranderde.
Ze vertelt over haar moeder die haar gelukkig altijd is blijven herkennen, maar steeds minder kon onthouden en steeds vaker in haar eigen wereldje zat. Over telkens opnieuw moeten schakelen. Over de muren waar ze binnen het zorgsysteem tegenaan liep en over haar strijd om passende zorg en het welzijn van haar moeder.
Maar onder alles wat praktisch geregeld, bevochten en gedragen moest worden, speelde nog een ander proces: Rouwen.
Niet pas na het overlijden, maar al tijdens het leven.
Het langzaam verliezen van iemand die lichamelijk nog aanwezig is. Een moeder die steeds een stukje verder van je vandaan lijkt te raken. Kleine momenten van afscheid, terwijl het definitieve afscheid nog niet heeft plaatsgevonden.
In deze podcast krijgen ook die gevoelens ruimte.
Maria vertelt niet alleen over dementie en zorg, maar over liefde, machteloosheid, verantwoordelijkheid, verlies en wat het betekent wanneer je afscheid moet leren nemen van iemand die er tegelijkertijd nog is.
Nu haar moeder daadwerkelijk is overleden, luisteren we naar een verhaal dat op het moment van opnemen nog geen einde kende. Juist daarom delen we deze aflevering met extra zorg en respect.
*Maria is een fictieve naam. Vanuit privacy en uit respect voor de waardigheid en integriteit van haar moeder heeft *Maria gekozen voor een fictieve naam.