Een persoonlijk verhaal over overleven in plaats van leven
De dag dat mijn veiligheid verdween
Ik heb jaren geleefd met doodsangsten. Tijdens een al traumatische tijd bereikte mijn veiligheid officieel zijn dieptepunt.
Ik werd getuige van een zelfmoordpoging van mijn adoptiemoeder en kreeg hiervan de schuld van mijn adoptievader.
De zin die daarna werd uitgesproken herinner ik mij nog als de dag van gisteren.
Eerdaags zou ik van het leven worden gebracht op een gruwelijke manier.
Ik heb nog nooit zoveel angst en hulpeloosheid gevoeld als toen. Voor het eerst vroeg ik in het huis dat als thuis had moeten voelen:
“Wie is daar?” als iemand op de deur klopte voordat ik open deed.
Die nacht zag ik diverse hulpverleners. Ik ging één nacht naar mijn broer.
De dag erna werd nog een nachtmerrie werkelijkheid: ik moest terug.
Terug naar het huis met de man die mij niet alleen had misbruikt, maar nu ook mijn doodswens op mij had geprojecteerd alsof het niets was.
Een incident dat geen incident was
De gebeurtenis werd behandeld als een onhandig moment waar even “sorry” voor gezegd moest worden.
In het mom van geschrokken en te veel gedronken.
Maar voor mij was er niets onhandigs aan.
Vanaf dat moment was mijn hele waarneming van veiligheid ernstig ontwricht.
Elke dag vreesde ik het ergste.
Bang mijn moeder levenloos aan te treffen.
Bang zelf om het leven te worden gebracht.
De nachten waren een oorlog
Ik kreeg de meest gruwelijke nachtmerries die levensecht voelden.
Mensen op kamers naast mij werden wakker van mijn geschreeuw.
Als iemand naast mij sliep kreeg die persoon stompen.
Elke nacht was ik aan het vechten, schelden, roepen, vluchten.
Bijna alles werd een trigger.
Niets was meer vanzelfsprekend.
Het geluid van sleutels.
Een ruzie.
De sirene van hulpdiensten.
Het voorbijrijden van een ambulance of lijkwagen.
Als mijn moeder even niet bereikbaar was, sloeg de paniek toe.
Ik lag bijna elke nacht in bed met hartkloppingen, zweten, huilbuien.
Overdag kon ik een vrolijke tiener lijken die plezier maakte tijdens een spel.
Twee tellen later brak ik.
Een onverwachte, intense huilbui.
En ze mochten me wegbrengen.
In mijn hoofd gebeurde het elke dag opnieuw.
Overleven in plaats van leven
Ik vermeed de man zoveel als mogelijk.
Samen in de keuken staan, waar messen lagen, was een absolute no go.
Mijn besluit om mezelf te beschermen werd niet begrepen.
In tegendeel.
Ik kreeg verwijten.
En een trap na.
Nergens voelde ik me veilig.
Niet thuis.
Niet bij familie.
Niet in mijn eigen hoofd.
Ik voelde me eenzaam met mijn angst.
Niet gezien.
Niet gehoord.
En dat was het ergste gevoel ter wereld.
Wat niemand zag
Terwijl iedereen doorging, leefde ik verder met doodsangst.
Mijn wereld draaide, maar ik stond stil.
Overleven was het enige wat ik nog kon.
PTSS is geen litteken dat vanzelf vervaagt.
Het is een wond die je leert dragen.
Een strijd die je niet kiest, maar wel moet voeren.
Elke dag opnieuw.
Share:
Schrijf je in voor de nieuwsbrief!
Kom in contact
Handige links
